Vrijdag: Mobile clinic

Op de stage was er donderdag niet zoveel te doen, en het zag er naar uit dat het vrijdag ook zo ging worden... Dus ik besloot om te vragen of het goed was dat ik een andere organisatie ging bezoeken. En de baas zei: "No problem":)

De mobile clinic, dit zijn zorgverstrekkers, een team van vijf personen, die tweemaal per week outreachend werken. Ze trekken met hun wagen naar “the villages”. Het probleem met deze gemeenschappen, dorpen is dat ze vaak zeer ver weg zijn van een dorpskern, een hospitaal en dergelijke. Kara Counseling voorziet deze mensen van medicijnen, eerste hulp, wanneer er ernstige zaken zijn, worden deze mensen wel verzocht van naar het hospitaal te gaan. Ze zeiden tegen mij: "Vandaag gaan we naar the bush” Ik: "OK":)

Ik vond het heel interessant om te zien wat ze deden. Ik denk ook dat het een heel goed initiatief is, want er is daar zo een groot tekort aan zorg en ook aan transport naar de dorpskernen. Het dorp waar wij geweest zijn, lag 50 km gelegen van Kabwe, geen enkele bus natuurlijk die daar naar toe rijd. De weg, als je het al een weg kunt noemen, was verschrikkelijk, vol putten. Totaal door elkaar gerammeld zijn we daar aangekomen! Wanneer er veel regen valt, denk ik dat je er al helemaal niet geraakt.

De mensen kunnen hun problemen uitleggen, de klachten worden genoteerd en dan is er een andere persoon, die allerlei medicijnen voor de klachten meegeeft(gratis).
Wat wel raar is dat mensen echt in een rij staan aan te schuiven en dan hun problemen, ziekte’s moeten vertellen en iedereen die gewoon staat mee te luisteren. Ik denk dat dit misschien ook wel wat mensen tegen houd. Maar op 4uur tijd zijn er 200 mensen achter medicijnen komen vragen, een onderzoek wordt er niet gedaan, er is geen dokter aanwezig. En 20 mensen hebben hun laten testen op HIV/AIDS. Waarvan 4 positief getest zijn.

Jammer dat ik geen Bemba spreek, want de mensen vanuit dit dorp spraken echt niet veel Engels, of nog net “How are you”.
Het was af en toe echt wel schrijnend, hoe jonge meisjes met al twee of mee kinderen rond liepen, uitgerafelde kleedjes, mensen die verschrikkelijke wonden hadden op hun benen enz. Ik heb mee de kindjes helpen wegen en de klachten van de patiënten opgeschreven. Ik vond het soms lastig om er zoals blanke maar wat tussen te zitten. Op een gegeven moment zit er een meisje bij ons met haar kindje, we vroegen haar naar haar naam en die van het kindje. Het kindje noemde "muzungu"= "blanke" Ineens roept die zorgverstrekker over die hele plaats Muzungu like this one? En natuurlijk wijzend naar mij, iedereen die daar begint te lachen!! Jaa.. da's zijn dus lastige (rode kaakjes:) maar wel grappige momenten!